14 Aralık 2013 Cumartesi

Her Çocuğun Büyüdüğü Bir An Vardır

           Mucizelere inanır mısınız ? Çocuklar inanır.
Bende inanırdım. 
5yaşındaydım yılbaşı arifesiydi, dedem ve babaannem bizdeydi. Ailecek bir yılbaşı kutlicaktık ve benim Noel Babadan istediğim tek şey adını Maviş koyabileceğim masmavi bir muhabbet kuşuydu. Ve dedem yani benim en büyük kahramanımın bana o istediğimi vericeğinden emindim. Uyandım yılbaşı ağacının altına baktım her zaman olduğu gibi oraya benim için sürpriz yumurta koymuştu ama sadece yumurta vardı başka hediye yoktu. İçim burkuldu hatta çok üzüldüm ama akşam hediyelerimizi verirken sürpriz yapıcak diye umut ediyordum. Akşam oldu hediyelerimizi verdik. Kuş yoktu. Onun yerine capcanlı kırmızı bir mazot almıştı bana. Tam olarak istediğimi alamasam da kahramanım beni mutlu etmeyi çok iyi biliyordu. Saat yaklaşmıştı geri sayıma başlamak için hepbirlikte balkona çıktık. 10.. 9.. 8.. Karşımda duruyordu, masmaviydi, üşümüştü. Dedemin boynuna atladım, çok sevinmiştim. Hemen kuşu alıp içeri girdim. Ona su verdim. Ben Mavişimle ilgilenirken annemle dedemin konuştuklarını duydum. Dedem kuşlar hiç bir alakası olmadığını muhtemelen evden kaçtığını ve bunun bir tesadüf olduğunu söylüyordu. O kadar mutluydum ki en çok istediğim şey olmuştu. Bana onu Noel Babanın getirdiğine inanıyordum. Ertesi gün dedemle gidip Mavişimle için kafes ve yem aldık. Çok güzel dev gibi bir kafesi vardı dedem Mavişime iyi bakarsam ona arkadaş getireceğini söyledi, zaten söylemese de gözüm gibi bakıyordum ona. O benim mucizemi. Sonra bi sabah Mavişimle konuşuyordum, kafesin kapağıni açtı birden çok şaşırmıştım. Gitti balkon demirine kondu, gitme dedim. Kafesin çok güzel, seni çok seviyorum neden gidiyorsun ki ? Ama dinlemedi. Kuş işte, uçtu gitti. Sadece bi kaç gün benimle beraberdi ama ona o kadar alışmıştım ki. Çok ağladım arkasından ama geri gelmedi. Bana iki tane kuş aldık Fıstık ve Fındık ama ikiside Mavişimin yerini tutamadı asla o kadar sevemedim onları. Dedem bunu farketti geldi benimle uzun bi konuşma yaptı.
'Bak' dedi 'o senin yılbaşı hediyendi Noel Baba onu seni mutlu etmek için yolladı ve sen çok mutluydun. Şimdi o gitti, nereye gitti biliyo musun?' Hayır anlamında başımı salladım. 'Uzakta bi yerde çok üzgün bir çocuk var ve mutlu olması gerekiyor. Maviş onu mutlu etmek için gitti.' Maviş benimle olmadığı için üzgündüm ama başka çocuklar üzülmesin diye gittiğini duyunca mutlu olmuştum. Ama o sırada tek düşündüğüm ve söylediğim şey 'ama Mavişim o kadar uzağa nasıl uçacak ki?' Dedem güldü 'Merak etme Maviş özel bir kuş ona hiç bi şey olmaz' dedi.
Yıllarca Mavişime benzeyen her mavi kuşu o sandım birilerini mutlu ettiğini düşündüm. Ta ki dedemi kaybedene kadar.
O gün dedemden nefret ettim kızdım bana verdiği bir çok söz vardı hiç birini umursamadan beni bırakıp gitmişti. Bana hep 'mucizelere inan' derdi. Bende inanırdım. Hep bir mucize olucağını dedemin geri dönüceğini düşündüm. Mucize falan olmadı, dönmedi.
Ben o gün mucizelere inanmayı bıraktım. 1 Aralık dedemin beni, benimde mucizelere inanmayı bıraktığım gün. 
O gün benim artık çocuk olmaktan çıktığım, benim büyüdüğüm gün.
Her Aralık ayının başında mucize diye bir şey olmadığını kendime tekrar tekrar söylerim. Ama ayın 31inde yine bir umutla bir mucize beklerim. Ama olmaz.
Mucizeler çocuklara özeldir.
Büyüdüğünüz gün, mucizelerden vazgeçtiğiniz gündür.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder